“Spo­glądam na niebo, wysoko ponad horyzont. Uśmiecha się do mnie swoim pięk­nem. Jestem blisko Ciebie. A Ty pytasz, czy jesteśmy dla siebie stworzeni” – tym frag­men­tem piosenki roz­poczyna się opowieść o Ilanie, Izrael­czyku, który mieszka w Kam­bodży z khmer­ską kobietą i ich cór­kami. Słowa te wprowadzają nas rów­nież w świat prze­peł­niony marzeniami, a jed­nocześnie okryty ciążącą tajemnicą.

Ilan, bohater „Phnom Penh Lul­laby” Pawła Kloca, opu­ścił Izrael wiele lat temu. Jak sam przy­znał, było wiele powodów. Przez długi czas nie miał pracy w rodzin­nym kraju. Wojna i sytuacja polityczna nie sprzyjały prowadzeniu nor­mal­nego, spo­koj­nego życia. Poza tym — jak pod­kreśla Ilan — jeśli komuś nie udaje się w jed­nym miej­scu, to może zamienić je na inne – inne, czyli lep­sze. I wydawałoby się, że tym właśnie kierował się bohater – poszukiwaniem lep­szego miej­sca, lep­szego życia. Czy znalazł je w istocie? Czy czuje się szczęśliwy w nowej, kam­bodżań­skiej rzeczywistości?

Film Pawła Kloca pokazuje, że Kam­bodża nie jest rajem na ziemi, ani nawet jego zakąt­kiem. Tu całe życie toczy się na brud­nej, peł­nej śmieci ulicy – ludzie miesz­kają na chod­nikach, śpią wprost na ziemi, w różny spo­sób starają się zarabiać pieniądze. Tu wszystko dzieje się w nocy – czyż właśnie pod osłoną mroku nie jest naj­łatwiej ukryć coś, co wykracza poza moral­ność i etykę? Na kam­bodżań­skiej ulicy królują nar­kotyki, alkohol i prostytucja. Piękne, skąpo ubrane młode kobiety, a nie rzadko jesz­cze dorastające dziew­czyny, prze­chadzają się wzdłuż ulicy, szukając nowych klien­tów. Dzięki ukrytej kamerze stajemy się nawet świad­kami zaskakujących propozycji – „100 dolarów za bar­dzo młodą, chcesz trzynastolatkę, dziesięciolatkę?”.

Na tle takiej właśnie rzeczywisto­ści poznajemy Ilana. Bohater wróży z kart tarota. Profesji tej nauczył się od pew­nej starej kobiety z Taj­lan­dii, która wyczuła w nim talent do prze­powiadania prze­szło­ści. Ilan zarabia więc na życie, odczytując ze starych, ponisz­czonych i dla nikogo nie­zrozumiałych kart przy­szłość innych ludzi. Od razu przy­chodzi nam na myśl, czy rów­nież widzi swoją? Czy potrafi odkryć tajem­nicę swojej przy­szło­ści? Z drugiej strony, nie opusz­cza nas wrażenie, że Ilan nie tylko stoi przed wielką nie­wiadomą przy­szłych zdarzeń, ale rów­nież okrywa tajem­nicą te prze­szłe. Nie wiemy, co wydarzyło się w życiu bohatera, dlaczego tak naprawdę przy­był do Kam­bodży i jakie są początki jego dość nie­zwykłej, skom­plikowanej relacji z khmer­ską kobietą. I pomimo tego, że jesteśmy bliskimi świad­kami ich intym­nych roz­mów, wciąż pozostaje więcej pytań, niż odpowiedzi. Sam Ilan stop­niowo i frag­men­tarycz­nie odkrywa pewne fakty z życia swojej part­nerki Saran – ile w rzeczywisto­ści ma dzieci, ile z nich umarło i dlaczego…

Można przy­znać, że cały film Pawła Kloca osnuty jest pewną mgłą tajem­nicy, a każda postać – Ilan, Saran, ich dzieci, dziew­czyna z ulicy, turystka z Lon­dynu, która chce usłyszeć od naszego bohatera, co wydarzy się w jej naj­bliż­szej przy­szło­ści – ukrywa jakiś sekret i za wszelką cenę stara się, aby nie ujrzał on światła dzien­nego. Reżyser nie poprzestał jed­nak na pod­kreśleniu tej tajem­niczej sfery – wła­ściwej każ­demu człowiekowi po bliż­szym się przyj­rzeniu. W fil­mie zarysowane są rów­nież marzenia. Każ­demu bohaterowi towarzyszy pragnienie szczę­ścia, miło­ści i akcep­tacji – wydawałoby się, że są to war­to­ści, które należą się wszyst­kim, bez wyjątku. Ilan jed­nak mówi: „ból i cier­pienie – to nasze życie”.

W jed­nej z ostat­nich scen filmu, Ilan i Saran, ze względu na brak pieniędzy, oddają córeczkę rodzinie zastęp­czej. Mała dziew­czynka odjeż­dża z nowymi opiekunami, a nasi bohaterowie zostają na ulicy. Widzimy, jak ich wzrok podąża za oddalającym się samo­chodem. Nagle za ich plecami w jed­nym z budyn­ków zapalą się światła. Może jest to znak, że ich losy potoczą się innym torem…