Życie miesz­kań­ców kamienicy na Powiślu:Wiesia,Anny i pana Zdzisława. Gorzko-​słodkie spoj­rzenie na mijające zycie i okazja do nie­wy­muszonego filozofowania. Pan Wiesio mieszka w jed­nym z ocalałych sprzed wojny domów na war­szaw­skim Powiślu. Były dozorca gnieź­dzi się w ciasnym pomiesz­czeniu koło bramy, w czym towarzyszy mu Żab­cia — suczka, którą przy­gar­nął — i gdzie często zagląda jego przyjaciółka, a wła­ściwie prawie żona, Ania, wdowa po przed­wcześnie zmar­łym koledze. Pan Wiesio ma też zaprzyjaź­nionego sąsiada, pana Zdzisia. Schludny staruszek, przed­wojenny fryzjer, który czesał wiele sław, między innymi samą Mieczysławę Ćwikliń­ską, chęt­nie gawędzi z panem Wiesiem. Wspomina przy tym swoją ukochaną, zmarłą żonę, spędzone z nią szczęśliwe chwile i dawne dobre czasy, a wywody krasi często powiedzon­kiem “taka historia”. Obaj panowie marzą o wspól­nej wyprawie na ryby lub grzyby. Mimo nie naj­lep­szego samo­poczucia, pan Wiesio nie­roz­sąd­nie nie stroni od kielicha, żyje zaś z tego, co znaj­dzie w śmiet­nikach, które nazywa “pewek­sami”. W codzien­nych poszukiwaniach przy­dat­nych jesz­cze rzeczy, nadających się do spieniężenia na bazarze lub własnego użytku, asystuje mu nieodmien­nie spo­dziewająca się potom­stwa Żab­cia. Pod­czas tych wypraw spo­tykają trud­niącego się takim samym zajęciem pana Miecia, byłego kierowcę, co bywa okazją do pogawędek i wymiany uwag o nie­wesołej rzeczywisto­ści. Panowie Wiesio i Zdzisław to sąsiedzi Pawła Łoziń­skiego, z tego samego podwórka. Autor filmu towarzyszył im z kamerą od bar­dzo wczesnej wiosny do Syl­westra. Zapisał na taśmie krótką historię z ich życia, budzącą chwilami nieod­party śmiech, lecz rów­nież wzruszającą i skłaniającą do reflek­sji nad samot­no­ścią, upływem czasu i śmier­cią. Los bowiem sprawił, że ciężko chory pan Wiesio — a roz­wój jego choroby widać nieomal z każ­dym kadrem — trafił na długo do szpitala. Kiedy wresz­cie powrócił, dramatycz­nie odmieniony, nie zastał już pana Zdzisia. Fryzjer, jak tego gorąco pragnął, połączył się już z ukochaną żoną. Nie pojadą więc już nigdy ani na grzyby, ani na ryby.