„Odrębny, bar­dzo specyficzny i pełen szczegól­nego dramatyzmu świat szpital­nej terapii to obszar ciekawej, a zarazem gwaran­tującej silne emocje penetracji fil­mowej” – o naj­now­szym dokumen­cie Tomasza Wol­skiego „Lekarze” pisze Tade­usz Szyma dla miesięcz­nika „Kino”.

Analizując „Lekarzy” Tomasza Wol­skiego, Tade­usz Szyma wychodzi od punktu nawiązania do krót­kiego filmu „Szpital” Krzysz­tofa Kieślow­skiego ( 1977), który „zarysował w swoim fil­mie ujmujące por­trety ciężko zapracowanych ludzi, niosących bez zbęd­nej afek­tacji skuteczną pomoc chorym”.


Tade­usz Szyma pisze dalej: „Takie ujęcie szpital­nej rzeczywisto­ści zain­spirowało Tomasza Wol­skiego, autora „Kliniki” sprzed paru lat, do jesz­cze bar­dziej kon­sekwent­nego powtórzenia i roz­winięcia tego rodzaju podej­ścia. Jego peł­nometrażowy dokument „Lekarze”, zaprezen­towany na tegorocz­nym Krakow­skim Festiwalu Fil­mowym, przy­wołuje wspo­mnienie pamięt­nego obrazu Kieślow­skiego, ale nie może być tu mowy o jakiej­kol­wiek wtór­no­ści. Wręcz prze­ciw­nie: skupienie uwagi nie­mal wyłącz­nie na per­sonelu lekar­skim specjalistycz­nego szpitala im. Jana Pawła II w Krakowie, usuwające nie­mal zupeł­nie z pola widzenia pacjen­tów, sprawia wrażenie oryginal­nego eks­perymentu, o charak­terze nie tylko for­mal­nym.”


Film Tomasza Wol­skiego to „mozai­kowa składanka szeregu zwyczaj­nych i dość statycz­nych epizodów. Od polowania na sen­sacje i pod­grzewania emocji reżyser bar­dziej sobie ceni próby docierania do głęb­szej, wewnętrz­nej prawdy o pracujących [w szpitalu] ludziach.”



Tade­usz Szyma, Szpital, lekarze, pacjenci, „Kino” nr 6, 2011, s.82.



(14.06.2011)