W naj­now­szym mar­cowym magazynie „Kino” ukazała się recen­zja filmu Jerzego Ślad­kow­skiego pt. „Dwa Rem­brandty w ogrodzie”. O tej sen­sacyj­nej komedii dokumen­tal­nej oraz o jej płyn­nych granicach gatun­kowych pisze Tade­usz Szyma.

Oto frag­ment recen­zji:

Ubiegłoroczna, jubile­uszowa impreza [50. Krakow­ski Festiwal Fil­mowy – przyp. red.] przy­pieczętowała bowiem ostatecz­nie ważną zmianę gatun­kową, której narastanie można było obser­wować od dłuż­szego już czasu, zwłasz­cza w obrębie fil­mów dokumen­tal­nych o śred­nim i peł­nym metrażu. Stop­niowo zacierała się wyraźna nie­gdyś granica pomiędzy opar­tym na fik­cji kinem fabular­nym, a wła­ściwym dla dokumentu fil­mowego spo­sobem przed­stawiania na ekranie auten­tycz­nych postaci i związanych z nimi wydarzeń. Dziś peł­nometrażowe filmy dokumen­talne sprawiają często wrażenie opowie­ści ekranowych bar­dzo podob­nych pod względem spo­sobu nar­racji do tych, które oferuje tradycyjny reper­tuar kinowy. A od wymyśl­nych fabuł różni je przede wszyst­kim brak udziału aktorów zawodowych. Ich role przej­mują bowiem z powodzeniem bohaterowie opowie­ści, bez­pośred­nio odtwarzający przed kamerą prze­żyte przez siebie epizody, a nawet jakieś więk­sze etapy historii życia własnego i swych bliskich. Wypowiedzi uczest­ników dokumen­tal­nej prezen­tacji – jakiejś nie­wy­myślonej opowie­ści – cechuje swoboda i natural­ność. Podob­nie jak prze­bieg składających się na nią wypad­ków, które w zaaran­żowanych sytuacjach – przy udanej realizacji – sprawiają wrażenie cał­kiem spon­tanicz­nych i raczej pod­glądanych ukrytą kamerą niż wyreżyserowanych przed ujęciem.
Tak też właśnie sprawy się mają w rzeczonej fabule dokumen­tal­nej Jerzego Ślad­kow­skiego. Jest to pełna humoru, ale i wzruszająca chwilami opowieść o współ­czesnym poszukiwaniu – zakopanych ponoć prze­zor­nie w łódz­kiej ziemi – rodzin­nych skar­bów.


Tade­usz Szyma, Dwa Rem­brandty w ogrodzie, „Kino” 2011, nr 3, s. 76.

Całość można prze­czytać tutaj.
(01.03.2011)